ปวาหนํ ปโมจยํ บาลี
လောကပါပံ ပဝါဟနံ
คำว่า ปวาหนํ (หรือเขียนแบบบาลีเต็มคือ ปวาหนํ, pavāhanaṃ) มีรากศัพท์มาจาก ป + วหฺ (ขน, นำไป) แปลว่า การนำไป, การขนส่ง, การขับออก, หรือการปล่อยไป มักใช้ในบริบทของการจัดการ หรือการเคลื่อนย้าย
ข้อมูลเพิ่มเติม:
- โครงสร้าง: เป็น นปุงสกลิงค์ (อการันต ใน นปุงสกลิงค์)
- การใช้ในประโยค: หากอยู่ในบริบทของพระไตรปิฎก มักพบเกี่ยวกับการนำยานพาหนะออกไป หรือการส่งไป
- คำใกล้เคียง: ปวหน (การขับออก)
....
ปโมจยํ ပမောစယံ
"ปโมจยํ" (Pamojayaṃ) เป็นคำบาลีที่เป็นกริยากิจจ์ (Participle) รูปกัตตุวาจก อัขยาต มาจากรากศัพท์
(มุจฺจติ - หลุดพ้น) ผสมกับปัจจัยนาฬิกา (เณ) ในเหตุกัตตุวาจก แปลว่า "ยัง...ให้หลุดพ้น", "ปล่อย", "ปลดเปลื้อง" หรือ "กระทำให้บริสุทธิ์" มักพบในบริบทการหลุดพ้นจากกิเลสหรือเครื่องพันธนาการ
- ความหมายหลัก: การปล่อย, การแก้, การทำให้หลุดพ้น
- บริบทการใช้งาน: ใช้ในแง่ของการกระทำ (กริยา) ที่ทำให้สิ่งหนึ่งหลุดออกจากอีกสิ่งหนึ่ง หรือหมายถึงการทำให้กิเลสหลุดพ้นไป (ปโมจยํ กุสเล ธมฺเม - ยังกุศลธรรมให้หลุดพ้น)
- คำใกล้เคียง: ปโมจติ (ปล่อย), ปมุจฺจติ (หลุดพ้นแล้ว - กัมมวาจก)
ตัวอย่างการใช้ในบาลี
มักปรากฏในพระไตรปิฎกเกี่ยวกับการหลุดพ้นจากการผูกมัดของมาร หรือการปลดปล่อยจิตออกจากกิเลส
มักปรากฏในพระไตรปิฎกเกี่ยวกับการหลุดพ้นจากการผูกมัดของมาร หรือการปลดปล่อยจิตออกจากกิเลส
Comments
Post a Comment