ปวาหนํ ปโมจยํ บาลี
လောကပါပံ ပဝါဟနံ คำว่า ปวาหนํ (หรือเขียนแบบบาลีเต็มคือ ปวาหนํ , pavāhanaṃ ) มีรากศัพท์มาจาก ป + วหฺ (ขน, นำไป) แปลว่า การนำไป, การขนส่ง, การขับออก, หรือการปล่อยไป มักใช้ในบริบทของการจัดการ หรือการเคลื่อนย้าย ข้อมูลเพิ่มเติม: โครงสร้าง: เป็น นปุงสกลิงค์ (อการันต ใน นปุงสกลิงค์) การใช้ในประโยค: หากอยู่ในบริบทของพระไตรปิฎก มักพบเกี่ยวกับการนำยานพาหนะออกไป หรือการส่งไป คำใกล้เคียง: ปวหน (การขับออก) .... ปโมจยํ ပမောစယံ "ปโมจยํ" (Pamojayaṃ) เป็นคำบาลีที่เป็นกริยากิจจ์ (Participle) รูปกัตตุวาจก อัขยาต มาจากรากศัพท์ √ √ √ (มุจฺจติ - หลุดพ้น) ผสมกับปัจจัยนาฬิกา (เณ) ในเหตุกัตตุวาจก แปลว่า "ยัง...ให้หลุดพ้น", "ปล่อย", "ปลดเปลื้อง" หรือ "กระทำให้บริสุทธิ์" มักพบในบริบทการหลุดพ้นจากกิเลสหรือเครื่องพันธนาการ ความหมายหลัก: การปล่อย, การแก้, การทำให้หลุดพ้น บริบทการใช้งาน: ใช้ในแง่ของการกระทำ (กริยา) ที่ทำให้สิ่งหนึ่งหลุดออกจากอีกสิ่งหนึ่ง หรือหมายถึงการทำให้กิเลสหลุดพ้นไป (ปโมจยํ กุสเล ธมฺเม - ยังกุศ...